Έχω πάρα πολύ καιρό να γράψω πόστ και δεν το είχα σκοπό. Χθες όμως έλαβα ένα chain e-mail που με νευρίασε. Κι επειδή δεν θέλω να κρατώ μέσα μου τα νεύρα είπα να εκτονωθώ. Ιδού λοιπόν:
Kάποτε ο χρόνος είχε τέσσερις εποχές, σήμερα έχει δύο.
Κάποιος να ειδοποιήσει τα λουλούδια να μην ανθίζουν γιατί δεν υπάρχει άνοιξη.
Κάποτε δουλεύαμε οκτώ ώρες, σήμερα έχουμε χάσει το μέτρημα.
Είμαι απο τους τυχερούς φαίνεται που δουλεύω 8 ώρες. Όχι δεν εργάζομαι στο δημόσιο.
Κάποτε είχαμε χρόνο να πάμε για καφέ με τους φίλους μας. Τώρα τα λέμε μέσω MSN και Skype.
Μέσω Skype κανονίζω να πάμε για καφέ.
Κάποτε είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε το χρώμα του, να ακούσουμε το κελάϊδισμα των πουλιών, να νιώσουμε την ευωδιά του βρεγμένου χώματος. Σήμερα τα βλέπουμε στην τηλεόραση.
Τελικά δεν συμβαδίζω με την εποχή μου. Τηλεόραση δεν βλέπω και όταν έχω χρόνο πηγαίνω με τη γυναίκα μου και το σκυλί μου στο βουνό για βόλτα.
Κάποτε παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο στις αλάνες. Σήμερα παίζουμε ποδόσφαιρο στο Playstation.
Έχω να παίξω ποδόσφαιρο απ' το Γυμνάσιο. Δεν έχω Playstation.
Κάποτε ζητάγαμε συγγνώμη από κοντά. Σήμερα το λέμε και με SMS.
Προτιμώ να το πω απο κοντά. Το SMS κοστίζει.
Κάποτε κυκλοφορούσαμε με ταπεινά αυτοκίνητα 1000 κυβικών και ήμασταν χαρούμενοι. Σήμερα κυκλοφορούμε με τζιπ 2000 κυβικών και στεναχωριόμαστε που δεν έχουμε τζιπ... 3000 κυβικών.
Αγόρασα έαν αυτοκίνητο 1600 κυβικών που καλύπτει απόλυτα τις ανάγκες μου. Δεν έχω ανάγκη ούτε μεγαλύτερο ούτε μικρότερο.
Κάποτε αγοράζαμε ένα παντελόνι και το είχαμε για δύο χρόνια. Τώρα το έχουμε δύο μήνες και μετά παίρνουμε άλλο.
Πριν απο κανα μήνα αγόρασα 3 τζιν με τα οποία σκοπεύω να περάσω 2 χρόνια τουλάχιστον.
Κάποτε ζούσαμε σε σπίτι 65 τετραγωνικών και... ήμασταν ευτυχισμένοι. Σήμερα ζούμε σε σπίτια 120 τετραγωνικών και δεν χωράμε μέσα...
Και τώρα που ζω σε μεγαλύτερο σπίτι πάλι ευτυχισμένος είμαι. Άσε που τώρα έχω περισσότερο χώρο.
Κάποτε λέγαμε καλημέρα σε ένα περαστικό και τον ρωτούσαμε για την τάδε οδό. Σήμερα μας το λέει ο navigator.
Ποτέ μου δε ρωτούσα τους περαστικούς. Είχα μαζί μου χάρτες. Τώρα τους έχω σε ηλεκτρονική μορφή. Πολύ πιο πρακτικό.
Κάποτε πίναμε νερό της βρύσης και ήμασταν μια χαρά. Σήμερα πίνουμε εμφιαλωμένο και...αρρωσταίνουμε.
Μα καλά, πού ζει ο συγγραφέας αυτού του e-mail; Το νερό της βρύσης είναι μια χαρά. Υπάρχουν κι άλλες αιτίες για να αρρωστήσεις ξέρεις.
Κάποτε είχαμε τις πόρτες των σπιτιών ανοικτές, όπως και τις καρδιές μας. Σήμερα κλειδαμπαρωνόμαστε, βάζουμε συναγερμούς και έχουμε και 5-6 λυκόσκυλα για να μην αφήσουμε κανέναν να μας πλησιάσει. Είτε είναι καλός, είτε κακός.
Όντως κάποτε δεν χρειαζόταν να κλειδώσουμε. Ο ίδιος σου ο πατέρας σε κατέδιδε στην Ασφάλεια με την υποψία οτι ήσουν κομμουνιστής. Α, και αυτοί που πέρνουν λυκόσκυλα για να τα έχουν μόνο ως φύλακες είναι κόπανοι.
Κάποτε ξυπνάγαμε πρωί πρωί την Κυριακή για να πάμε στην εκκλησία. Σήμερα δεν πάμε γιατί είναι...μπανάλ. Και γιατί οι παπάδες γίνανε μεσίτες και επιχειρηματίες.
Ίσως γιατί ξυπνήσαμε και διαπιστώσαμε οτι ζούσαμε σε ένα παραμύθι.
Κάποτε είχαμε 2 τηλεοπτικά κανάλια και πάντα βρίσκαμε κάτι ενδιαφέρον να δούμε. Σήμερα έχουμε 100 κανάλια και δεν μας αρέσει κανένα πρόγραμμα.
Πραγματικά, πώς ζούμε σήμερα χωρίς ΥΕΝΕΔ; Ευτυχώς που υπάρχει το internet και βλέπουμε κανένα σήριαλ της προκοπής.
Κάποτε μαζευόμασταν όλη η οικογένεια γύρω από το κυριακάτικο τραπέζι και αισθανόμασταν ενωμένοι και ευτυχισμένοι. Σήμερα έχει ο καθένας το δικό του δωμάτιο και δεν βρισκόμαστε μαζί στο τραπέζι ποτέ...
Αν θέλεις μπορείς να βρεθείς μαζί με την οικογένειά σου. Και που είναι το κακό να έχεις το δικό σου δωμάτιο; Η λέξη privacy σας λέει τίποτα;
Κάποτε η σκληρή δουλειά ήταν ιδανικό. Σήμερα είναι μαλακία.
Ναι, κάποτε όλοι έψαχναν να βρούν την πιο σκληρή χειρωνακτική εργασία. Κανένας δεν ήθελε δουλειά γραφείου. "Βρε, έλα να δουλέψεις στο Δημόσιο! Άσε ρε, θα πάω στην οικοδομή καλύτερα!"
Κάποτε τα περιοδικά έπαιρναν συνέντευξη από τον Σεφέρη. Σήμερα παίρνουν από τον Καρβέλα.
Κι εσύ έχεις την επιλογή να μη το αγοράσεις.
Κάποτε μας μάγευε η φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη, σήμερα μας ξεκουφαίνει ο...Μακρόπουλος.
Πραγματικά όλα τα τραγούδια του Καζαντζίδη είναι υπέροχα και αισιόδοξα. Ποτέ δεν τραγουδούσε για τη μιζέρια.
Κάποτε οι τραγουδίστριες τραγουδούσαν με τη φωνή. Σήμερα τραγουδούν με κάτι άλλο.
Προφανώς μας αρέσει το κάτι άλλο. Γι' αυτό πάμε και σκάμε 300 ευρώ το μπουκάλλι.
Κάποτε ντοκουμέντο ήταν μια επιστημονική ανακάλυψη. Σήμερα ντοκουμέντο είναι ένα ερασιτεχνικό βίντεο που δείχνει δύο οπαδούς ομάδων να ανοίγουν ο ένας το κεφάλι του άλλου.
Πράγματι, στις μέρες μας δεν μας ενδιαφέρουν καθόλου οι επιστημονικές ανακαλύψεις. Γι' αυτό έπεσε ο server του CERN την ημέρα που θα ξεκινούσε ο LHC.
Κάποτε βλέπαμε στην τηλεόραση κινούμενα σχέδια με τον Μίκυ Μάους, τον Σεραφίνο, τον Τιραμόλα. Σήμερα βλέπουμε τους Power Rangers και τους Monsters με όπλα και χειροβομβίδες να σκοτώνουν και να ξεκοιλιάζουν...τους κακούς.
Οι Power Rangers δεν είναι παλιά σειρά; Νομίζω οτι έχουν βγει καλύτερα με πιο ενδιαφέροντα ξεκοιλιάσματα.
Κάποτε μας αρκούσε μια βόλτα με τον κοπέλα μας σε ένα ταπεινό δρομάκι της γειτονιάς. Χέρι-χέρι, να κοιτάμε τον ουρανό, να σιγοψυθιρίζουμε ένα ρομαντικό τραγουδάκι και να ταξιδεύουμε νοητά. Σήμερα πάμε διακοπές στο Ντουμπάι, στο Μαρόκο και στο Μεξικό. Και ονειρευόμαστε ταξίδια στο Θιβέτ.
Κι αυτό είναι κακό διότι...;
Κάποτε είχαμε το θάρρος και τη λεβεντιά να λέμε «Έκανα λάθος». Σήμερα λέμε «Αυτός φταίει»...
Παντού και πάντοτε υπήρχαν οι μικρόψυχοι. Δεν είναι τωρινό φαινόμενο.
Κάποτε νοιαζόμασταν για το γείτονα, σήμερα τσατιζόμαστε αν αγοράσει καλύτερη τηλεόραση από εμάς.
Ειλικρινά χέστηκα για τον γείτονα. Με νοιάζει μόνο να μη κάνει φασαρία.
Κάποτε ζούσαμε με το μισθό μας. Σήμερα ζούμε με τους μισθούς που ΘΑ πάρουμε.
Τελικά είμαι πάρα πολύ ανώμαλος! Αν έχω λεφτά αγοράζω. Αν δεν έχω δεν αγοράζω.
Κάποτε δεν είχαμε φράγκο στην τσέπη, μα ήμασταν τόσο, μα τόσο ευτυχισμένοι! Σήμερα έχουμε τα πάντα και τρωγόμαστε με τα ρούχα μας.
Δεν είχα φράγκο στην τσέπη, αλλα έμενα με τους γονείς μου οι οποίοι μου πλήρωναν τα ρούχα, το ρεύμα, το νερό, το φαγητό, το σπίτι και που και που μου έδιναν κανένα χαρτζηλίκι. Τώρα που βγάζω λεφτά μόνος μου είμαι πραγματικά ευτυχισμένος.
Κάποτε περνάγαμε υπέροχα στο ταβερνάκι της γειτονιάς, με κρασάκι, τραγούδι και κουτσομπολιό. Σήμερα...μιζεριάζουμε σε ακριβά εστιατόρια του Κολωνακίου.
Αν έχεις καλή παρέα περνάς παντού καλά.
Κάποτε ιδανικό ήταν να γίνεις αναγνωρισμένος. Σήμερα ιδανικό είναι να γίνεις απλά αναγνωρίσιμος.
Μια φράση μόνο: Στα @@ μου.
Κάποτε μας δάνειζε λεφτά ο αδελφός μας. Σήμερα μας δανείζουν οι τράπεζες.
Ούτε ο αδερφός, ούτε οι τράπεζες, ούτε κανένας. Δεν δανείζομαι.
Κάποτε κοιτούσαμε στα μάτια τους ανθρώπους. Τώρα τους κοιτάμε στην τσέπη.
Μόνο αν είσαι τοκογλύφος.
Κάποτε δουλεύαμε για να ζήσουμε. Σήμερα ζούμε για να δουλεύουμε.
Όλα είναι θέμα επιλογών.
Κάποτε είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας. Σήμερα δεν έχουμε χρόνο για κανένα....
Γι' αυτά που θέλω έχω χρόνο.
Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν Ζωή....
Αχ, αυτό το "Κάποτε"! Αν ήταν να το τοποθετήσω χρονικά θα έλεγα στη δεκαετία του 1980. Αλλα για στάσου! Ο πατέρας μου λέει οτι ήταν την δεκαετία του 1950. Όχι! Διαφωνεί ο παππούς μου. Το 1920 περνούσαν καλά. Για να μη μιλήσω για τον προπάππου μου που έζησε στα μαγευτικά χρόνια κοντά στα τέλη του 19ου αιώνα. Τότε που ένα γράμμα έκανε να έρθει 3 μήνες. Που νερό στο σπίτι δεν είχαν, ούτε ρεύμα. Που η έννοια "ελεύθερος χρόνος" δεν υπήρχε. Αλλά όλα κι όλα! Ζούσαν αγνά!
Φίλε/φίλη συγγραφέα αυτού του e-mail: Γύρνα το κεφάλι σου μπροστά. Το έχεις πολύ καιρό στραμμένο στο παρελθόν και έχεις πιαστεί. Αρκετά πια με τη μιζέρια!
